Maandag 1 september
Al vroeg zijn we wakker. We hebben de nacht doorgebracht bij een mooi meer, en ik heb een beetje hoop dat het meer in de ochtenduren spiegelglad zal zijn. Helaas, een constante rimpeling gaat over het water, net als gisterenavond. Gisterenavond hadden we wel een schitterende zonsondergang. Een dun randje goud licht scheen door de wolken heen, en maakte prachtige silhouetten van de duizenden dennenbomen. De donkere wolkenlucht daarboven sloot het geheel weer af.
Nu kijken we uit over een bijna strak blauwe lucht. We rijden verder in de richting van lake Louise. We hadden beter meteen om kunnen draaien. Als je in het bezit bent van een boot is het natuurlijk wel leuk, maar voor ons was aan het einde van het meer niets wat boeide. Een parkeerplaats en een plaats waar je je boot in het water kon laten zakken. Er zit voor ons dan ook niets anders op dan om te draaien en terug naar de hoofdweg te rijden.
Het eerste deel van de hoofdweg is mooi, maar laat ons niets zien wat we niet al eerder gezien hebben. Toendra, dennenbomen en meertjes. Omdat we het autorijden wel een beetje beu zijn zetten we de auto toch aan de kant om te kijken of we een wandeling kunnen maken langs een jeeptrack. Dat gaat wel, maar regelmatig staan we tot onze knieën in de blubber. De vele quads, iedere Alaskaan met een camper vervoert tevens nog een aanhanger met Quads hebben de route helemaal stuk gereden. Diepe plassen, diepe sporen en een totaal omgeploegde toendra strekken zich voor ons uit. Ook nu draaien we maar om, en rijden we verder. Als het landschap bergachtiger wordt, is het ook meteen weer een stuk interessanter om te rijden. De rode gele en groene kleuren van het landschap worden versterkt door een laagstaand zonnetje. Bij bijna iedere gelegenheid zetten we de camper stil om de omgeving in ons op te nemen. Mooie goudgele bergen, overblijfselen van vulkanische activiteit nemen wat extra aandacht.
Slechts een paar kilometer verderop staan we oog in oog met de Matanuska gletsjer. Een kilometers lange ijssliert slingert door het landschap. Prachtig wit ijs, omgeven door pekzwarte morenen. We draaien af bij een bord waar met grote letters “Glacier Access” staat. Even verderop staan we stil bij een slagboom, en parkeren we de camper. Doorlopen kost hier 15 dollar per persoon, kamperen nog eens 15 dollar extra. Bij elkaar 45 dollar. Omdat het wat later op de dag is besluiten we om dit morgen te gaan doen. We willen de gletsjer graag van dicht bij bewonderen, maar het is al bijna vier uur. Een stukje verderop vinden we een andere camping waarvandaan we een mooi uitzicht hebben op de bijna 4 kilometer verderop gelegen gletsjer.
Dinsdag 2 september,
Zachtjes strelen de laatste zonnestralen van de ondergaande zon de bovenste delen van de Matanuska gletsjer. De stralen weerkaatsen tussen de blauw witte scheuren en verspreiden een aangenaam licht. De gele bladeren van de berkenbomen die de gletsjer flankeren geven een geel tot rood gouden kleur af. Ook vannacht zal de Matanuska rivier doorgaan met het afvoeren van het smeltwater van de gletsjer en daarbij de fijngemalen rotsen die door de dikke ijslaag van de gletsjer zijn gereduceerd tot microscopische kleine zand deeltjes afzetten in de vorm van slib.
Die slib is vandaag de grootste hindernis bij onze tocht over en langs de gletsjer. Het door water oververzadigde slib van plaatselijk 20 centimeter dikte houd ons regelmatig in zijn greep. Zuigt onze schoenen vast, en als we onze schoenen dan weer los krijgen laat een flinke laag slib niet meer los zodat het lijkt of we met enkel gewichtjes om lopen.
Vandaag hebben we geen zin om te gaan rijden. Gisterenavond hadden we al besloten vandaag de Matanuska gletsjer te gaan bekijken. Als we daarmee vroeg klaar zouden zijn was de rest van de dag voor wat lezen en nietsdoen. Rond half tien deze morgen zijn we het kampeerterrein van de Matanuska gletsjer op gereden. In tegenstelling tot het chagrijnige mens dat ons gisterenavond te woord stond, hebben we nu te maken met een vriendelijke man die overal wel humor in ziet, en uitgebreid de procedures met ons doorneemt die nodig zijn alvorens we het terrein mogen betreden. Zo moeten we beide tekenen dat als we een ongeluk zouden krijgen op de gletsjer dat dit dan zeker onze eigen schuld is en we de camping niet verantwoordelijk mogen stellen. Ook onze ouders moeten eigenlijk mee tekenen. Gelukkig is de man niet zo streng en laat dat gedeelte zitten als ik aangeef dat mijn ouders van 80 jaar niet meegekomen zijn. Dan mag de slagboom open, en rijden we nog ongeveer drie kilometer naar het einde van de weg. Vanaf de plek waar we staan is het nog ongeveer 5 minuten lopen naar de voet van de gletsjer.
Vanaf onze kampeerplek hebben we een prachtig uitzicht op de lager gelegen gletsjer. Het zonlicht legt een zilveren gloed over de gletsjer waardoor ik meteen begin met fotograferen. Je weet nooit hoelang die omstandigheden blijven zoals ze zijn.
Dan beginnen we met de eerste wandeling van deze dag. Zoals aangegeven door de man van de camping volgen we de oranje paaltjes die ons naar en op de gletsjer brengen.
Een paar honderd meter verderop houden de oranje paaltjes op. Een picknicktafel met wat waarschuwingsbordjes geven aan dat verder lopen op eigen risico is. De zon smelt voorzichtig de bovenlaag van de gletsjer weg. Hierdoor wordt het ijs iets minder glad, en voor ons dus wat makkelijker te bewandelen.
Kleine stroompjes water slijten ondiepe geultjes uit in het blauwe gletsjerijs. Waar vele stroompjes bij elkaar komen stort het water via een breed uitgesleten tunnel de diepte in. Uit nieuwsgierigheid gooi ik af en toe een steen in de tunnel om zo in te kunnen schatten hoe diep die tunnel is. Als we dan na lange tijd de steen niet meer horen glijden, stuiteren en plonzen weten we in ieder geval dat het een goed idee is om uit de buurt van zo’n tunnel te blijven. Gletsjers zijn altijd in beweging, en daarom ook gevaarlijk. Hoewel deze er vrij onschuldig uitziet, mede omdat hij nogal vlak is voelen we ons redelijk veilig. We willen wat verder op de gletsjer gaan bekijken, en bedenken dat het in dat geval wel veiliger is om over het zwarte zand aan de oostzijde van de gletsjer verder te wandelen. Het zwarte zand blijkt echter slechts een 10 tot 20 centimeter dik laagje te zijn met daaronder gletsjerijs met dit verschil dat je hier niet ziet waar je loopt. Het einde van die zwarte hoopjes zand is ook niet in zicht, dus keren we om, en lopen terug het ijs van de gletsjer op waar we ons weer verwonderen over de prachtige vormen, kleuren en schittering van de door de zon beschenen natte bovenlaag van het ijs. Ik wil ook graag de voorkant van de gletsjer gaan bekijken, dus lopen we terug richting camper waar we eerst even bijkomen van de korte wandeling en ons tegoed doen aan koffie, koekjes en andere versnaperingen. Zodra we er weer aan toe zijn wandelen we langs een ander pad naar beneden. Ook hier worden onze schoenen vastgezogen in het fijne door vocht verzadigde slib. Als ik mijn voet neerzet op het slib, en mijn voet een beetje op en neer beweeg golft de zandplaat tot wel een meter verderop mee op het ritme van mijn beweging. Erg lang moet ik dit niet doen, want mijn andere voet komt hierdoor steeds vaster in de slib te zitten zodat ik slechts met moeite mijn voet weer los krijgen kan. Aan deze zijde is de gletsjer veel mooier als waar we vanmorgen omhoog gelopen zijn. Prachtige ijssculpturen hangen over elkaar heen. Brede stromen water mengen zich met andere brede stromen, en het water stroomt steeds woester in de richting van de Matanuska rivier. Donkerblauwe stukken ijs glinsteren door het witte ijs heen, en waar het ijs dicht langs de bergwand gegaan is zijn de randen afgezet met een dun laagje zwarte steentjes. Bij goed weer moeten we deze wandeling nog maar eens over doen.
Woensdag 3 september,
Boven de Matanuska gletsjer hangen dikken dreigende wolken. Niet het soort waaruit we veel neerslag verwachten, maar meer het soort dat de zon uit ons zicht weet te houden. Op enkele plekken weet de zon toch door te dringen tot aan de grond. Als een soort spotlights worden delen uit het landschap uitgelicht. De gletsjer is daar helaas geen onderdeel van. Een wandeling bij zonnig weer was een mooie afsluiter geweest voor onze vakantie, maar nu rijden we maar terug richting Anchorage. Onderweg stoppen we zo nu en dan om te zoeken naar een Geocache. Drie van de vijf weten we te vinden. De andere twee blijven voor ons verborgen. Wel vinden we dankzij de locaties leuke uitzichten, en een paar mooie stroomversnellingen. Vroeg in de avond strijken we neer op de camping bij Eagle River waar we halverwege onze reis ook al gestaan hebben. Nu om de zaak wat op te ruimen en de camper enigszins schoon te maken.
Morgen moeten we voor 11:00 de camper inleveren, en daarna mogen we de rest van de dag nog in Anchorage doorbrengen. Vrijdag vliegen we dan terug naar Nederland, waar we vroeg in de ochtend aan zullen komen.
Donderdag 4 september
Het weer is slecht. Een perfecte dag voor het afscheid dus. Al vroeg rijden we het drukke verkeer van Anchorage in. Het terugvinden van de verhuurder is nog een hele opgaaf. Ik ben dan ook blij als we uiteindelijk de sleutel van de camper kunnen inleveren zonder alsnog schade aan de camper toe te brengen op de laatste dag.
We kunnen terugkijken op een fijne vakantie in Alaska.
1IVision