Het is al donker als we aankomen bij ons hotel. De laatste kilometers worden steeds moeizamer omdat ook het asfalt zich inmiddels onder een dun laagje sneeuw verstopt. De auto staat inmiddels in zijn 4 wiel aangedreven stand om zo veilig mogelijk over de inmiddels gladde wegen het laatste stukje te overbruggen.

De receptioniste van het hotel weet niet hoe ze ons zo snel mogelijk de lift in moet krijgen die ons naar onze kamer brengt. De ontvangst valt ons een beetje tegen. Gelukkig zal in de rest van het weekend blijken dat deze medewerkster niet representatief is voor de rest van het personeel.

Onze kamer is eenvoudig, kan een beetje onderhoud gebruiken maar is verder wel goed en schoon. Als we om 18:30 in de eetzaal komen (restaurant kun je niet noemen) blijkt het dat we onze tafel delen met andere gasten. Het eten wordt in een buffet stijl aangeboden. Het is goed eten en door de manier van presenteren alsof je bij moeders thuis aan tafel zit.

Buiten is het aardedonker, ijskoud en zorgt een harde wind er voor dat je graag bij de verwarming met een goed boek op de bank zit. Ik heb het boek “Amerikanen fietsen niet” van Gijs van Middelkoop meegenomen als mijn leesvoer. In het boek beschrijft Gijs zijn fietstocht dwars door Amerika die hij samen met zijn partner maakte. 8500 Kilometer mooie verhalen waarbij ik  het “wil ik ook” gevoel vaak afwissel met de “niets voor mij” gedachte. Wat mij betreft is het boek in ieder geval een aanrader!

De dagen brengen we door met wandelen en fotograferen in de omgeving. Vooral de eerste dag is het weer nogal wisselvallend te noemen. Er staat een koude wind en met regelmaat valt er wat sneeuw. We genieten van de omgeving, de in de verte voorbij rennende hertjes, sporen in de sneeuw, de vallende vlokken en elkaar.

De tweede dag is het weer een stuk aangenamer waarbij we een langere wandeling maken bij het plaatsje Bödefeld. We ploeteren door de hoge sneeuw over het pad en snuiven de frisse wintergeur met volle teugen in. Hoog op de berg in een naargeestig guur landschap waar vrijwel alle bomen zijn gekapt en de wind vrij spel heeft brengen we een kort bezoek aan het graf van een onbekende soldaat. Als we terug komen bij het hotel staat de zon alweer laag aan de horizon. Binnen wacht de kachel.

Een mooi maar te kort weekend in een mooie omgeving.

Ik overnacht bij Namaskarð. Voor ik naar bed ga kijk ik nog even naar buiten. Een dik dek bewolking hangt boven mij. Eindelijk weer een nacht waarbij ik niet iedere keer als ik wakker wordt naar buiten wil kijken om te zien of er wellicht noorderlicht is.

Ik lig lekker warm onder de dekens, en als ik wakker wordt kijk ik even op de klok. Nog geen 05:00. Even naar buiten kijken. Als ik het raampje open schuif blazen witte koude pluisjes in mijn gezicht. Ik wrijf nog eens door mijn ogen, en pak mijn bril er eens bij. Het landschap is totaal veranderd.

Vannacht is de wind gaan liggen, samen met een maagdelijk wit stukje sneeuw. Om mij heen overheerst het wit en de koude. De warmte van mijn bed wint het van de drang om te fotograferen.

Rond 07:30 wordt ik opnieuw wakker. Hoewel het landschap om mij heen nog steeds wit is, lijkt het al minder als vannacht. Ik stap de koude witte wereld in met mijn camera in mijn hand. De motorkap van mijn auto is verstopt onder een dun wit laagje.

Het omliggende warme landschap heeft het grootste deel van de sneeuw meteen weer tot zijn waterige vorm terug veranderd, maar de bergen verraden de neerslag van de nacht.

Het gebied Krafla ligt weer een stuk hoger, dus rijd ik daar heen. De weg er naar toe is sneeuwvrij, dus het lijkt me geen probleem om de steile helling op het eind omhoog te rijden. Dat veranderd ongeveer ter hoogte van de energie centrale. Daar is de sneeuw op de weg blijven liggen. Gewoon met de 4×4 is dat waarschijnlijk geen probleem, maar met de kamperunit die de zaak natuurlijk uit balans haalt lijkt het mij beter niet omhoog te rijden.

De wolken worden steeds dikker en donkerder. Ze staan duidelijk te popelen om het witte goedje waarmee ze zijn gevuld op IJsland neer te laten dalen. Ik zie het niet zitten om de rest van de weg te moeten rijden over ondergesneeuwde wegen. Het lijkt me dan ook beter om verder te rijden en zo veilig aan te komen bij de haven waar de boot naar huis op mij wacht.

Tussen de donkere wolken weet de zon af en toe door te breken en de witte bergtoppen te bereiken. De donkere luchten vormen een zwaar contrast met de spierwitte sneeuw op de bergen. Ik moet dan ook regelmatig de auto aan de kant zetten om van dit betoverende landschap te genieten.

Bij de Hengifoss aan het lagarfljót vind ik een goede plek voor de laatste IJslandse overnachting. Ik loop nog even naar de iets lager gelegen Litlanesfoss of Stuðlabergfoss om een foto te maken.

Voordat ik ga slapen kijk ik nog even naar buiten. En hoewel het niet zo spektakualair is als de vorige keer is er vanavond weer sprake van noorderlicht.

En met dit laatste stukje Aurora Borealis sluit ik mijn zes weken in IJsland af. Het was een mooie reis, met veel zon, veel regen, behaaglijke warmte, enorme kou, door regen afgebroken wandelingen, momenten van verbazing, ontroering een geweldig weerzien en een moeilijk afscheid. Over een paar uurtjes moet ik me melden in Seyðisfjörður waar ik nog tot en met zaterdag morgen aan boord van de ferry naar Denemarken moet verblijven. Dan volgt nog een dagje autorijden naar huis en kan ik terugkijken op een reis met veel hoogtepunten.

Rest mij nog iedereen te bedanken voor de mailtjes, smsjes en berichtjes op facebook over de foto´s en de inhoud van mijn blog. En natuurlijk de leuke reacties via dezelfde media naar aanleiding van mijn verjaardag die ik dit jaar ver weg van iedereen hier in IJsland mocht doorbrengen. Door die reacties heb ik mezelf die dag alles behalve alleen gevoeld.

En ondanks de geweldige dingen die ik heb gezien en gedaan, zal ik blij zijn als ik straks op de boot zit die me iedere minuut weer een paar kilometer dichter brengt naar thuis, naar Ans die ik vooral de laatste weken ondanks veelvuldig telefonisch contact enorm heb gemist.

Tot binnenkort! XXX

Om 22:30 ging ik even naar buiten. Ik denk dat ik even het staan vloeken. Dit was onwereldlijks mooi. Time flies when you are having fun. Zo werd ik langzaam aan weer door en door koud, en wilde ik eigenlijk gaan slapen. Maar hoe kun je naar bed als dit zich boven je afspeelt?

Ik laat de beelden maar voor zich spreken.

Buiten waait nog steeds een koude harde wind. De vier meter naar het trapje van het zwembad zijn dan even een beproeving. Die beproeving vervaagt snel zodra ik mezelf onderdompel in het warme water.
Op mijn aanwezigheid na is het zwembad verlaten. Zachtjes drijf ik op mijn rug in het water, met geen geluid behalve die van mijn hartslag en mijn ademhaling. Ik kijk naar de maan en vraag me af wat een mens nog meer wensen kan.

Een dun baantje groen licht ontstaat vanuit het niets aan de hemel boven mij. Aurora Borealis, mijn ballerina is terug. Mijn eerste reflex is om het water te verlaten en te gaan fotograferen. Dan bedenk ik mezelf de situatie waarin ik mij bevind. Een door de maan verlichtte avond, een heerlijk warm privé zwembad en de mooiste lichtshow die ik ooit in mijn leven zal zien. Vanavond geen foto’s van de aurora. Vanavond moet vooral een mooie herinnering worden.

Vanavond is de Aurora Borealis hier alleen voor mij. Vlammend schieten de groene stralen over de hemel, gordijnen van groen met een vleugje rood dansen recht boven mij. Exploderen hemelvullend. Als het licht aan de ene kant dooft komt het aan de andere kant weer tot leven. Ik wordt verbaasd, ontroerd en overweldigd. Niet perse in die volgorde, maar soms alle drie tegelijkertijd.

Aan dit perfecte moment mankeert slechts één ding om mijn geluk compleet te maken. Op deze speciale dag mis ik Ans extra veel. Wat zou het mooi geweest zijn als zij nu ook hier kon zijn zodat we samen van dit moment konden genieten. Ik begin de dagen tot we weer samen zijn al af te tellen.

Als de aurora uitdooft stap ik uit het water, neem een douche en loop rustig terug naar de camper. In de verte zie ik nog vaag de contouren van Aurora Borealis. Eén foto dan als afscheid.

Na deze onrustige nacht wordt ik wakker met nog steeds koude voeten, handen en neus. Ik kijk door het raampje naar buiten en zie iets wat ik al tientallen jaren niet meer heb gezien. De raam is bedekt met ijsbloemen. Nog even kruip ik iets dieper weg onder het dekbed. Het is te koud om op te staan.

Diep weggekropen onder de dekens klaren de slaapwolken in mijn hoofd langzaam op. Niet opstaan is alleen uitstel van wat toch gebeuren moet. Ik klim uit mijn bed en vind van mezelf dat de kachel nu echt wel even aan mag. De kachel die niet berekend is op deze koude weet slechts langzaam een behaaglijke warmte in de camper te brengen. De thermometer geeft 10 graden aan als ik de kachel weer uitzet. Vergeleken met even van te voren voelt het behaaglijk aan.

De ramen van de auto zijn dichtgevroren, en wie neemt er op vakantie nu een ijskrabber mee. Ik dus! Niet dat ik er iets aan heb, want de cabine van de auto staat zo ongelooflijk vol met spullen dat ik niet weet waar te beginnen met zoeken. Ik hanteer de luie methode, en start de auto en laat de opwarmende motor het werk doen. Langzaam verdwijnt het ijs van de ramen zodat ik kan beginnen aan de volgende etappe.

Kleine stroompjes water komen op vele plaatsen van de berg naar beneden. Het verschil met gisteren zijn de witte randen en de ijspegels die vannacht zijn ontstaan. Het moet vannacht echt hard gevroren hebben. Mooie ijsformaties nodigen keer op keer uit om te stoppen.

Zelfs het Kaldalón, het fjord waar de gletsjer op uit komt is voorzien van een dun laagje ijs.

Omdat mijn voeten nog steeds niet door hebben hoe ze het weer tot in de tenen warm moeten krijgen ga ik een stukje wandelen. Niets werkt beter om de bloedsomloop daar beneden wat te motiveren. Al snel beginnen mijn tenen eerst te tintelen en dan te gloeien. Ik werp nog een blik op de Drangajökull. De witte sneeuw contrasteert mooi met de diep blauwe lucht.

Ik heb vandaag weer een lange rit voor de boeg. Mijn kasten beginnen aardig leeg te raken, en morgen is het zondag. Het is dus zaak om te zorgen voor voldoende proviand om de komende tijd te kunnen overbruggen. Omdat ik aan de oostelijke kant van de Westfjorden weer naar het noorden wil rijden moet ik iets afwijken naar het zuiden om Holmavik te bezoeken alwaar ik boodschappen kan doen.

De route naar het noorden is vrij eenzaam, en gaat over een redelijke weg als je de kuilen en wasbord patronen niet te veel meetelt. Djúpavík wordt mijn eerste stop plek. Hier ligt een oude haringfabriek die al snel na dat hij klaar was de deuren kon sluiten vanwege de hard teruglopende aantallen haringen in de wateren rondom Djúpavík.

De fabriek en zelfs de huisjes er omheen geven een trieste indruk. Veel van de ramen van de fabriek zijn kapot, deuren hangen aan een beetje roest in de scharnieren en de witte verf kan allang de scheuren in het beton niet meer voor het oog verscholen houden. Stukken beton die naar beneden zijn gekomen leggen de bewapening van de schoorsteen bloot. Aan het water liggen de roestige resten van wat eens een trots schip geweest moet zijn. De scheepsvorm is nog duidelijk zichtbaar en als je onder de boeg staat en je kijkt omhoog heeft het schip nog steeds de attitude van “wie maakt mij wat”. Trots stevent de boeg nog hoog boven mij uit. De bakboordzijde van het schip is vervallen tot een pokdalige roestige wand met gaten die groot genoeg zijn om door naar binnen te klimmen, mocht je dat willen.

Fotografisch een geweldig omgeving, het oude verweerde karakter van de omgeving brengt je terug naar de jaren 50. Het geheel waarvan je zou verwachten dat het gesloopt zou gaan worden blijkt echter in de startblokken te staan van een restauratie. Binnen de muren van de fabriek is een expositie ingericht waarvan ook een boekje is verschenen. De foto’s zijn te koop, en een deel van de opbrengst wordt gebruikt voor het opknappen van het complex. Het voordeel hiervan is dat ik even een blik binnen de fabriek kan nemen.

Meer informatie is te vinden op www.clausiniceland.com

Het wordt alweer later op de dag, en ook hoog tijd voor het vinden van een overnachtingplaats. En welke plaats is dan beter dan Fell waar een verwarmd zwembad met hotpot ver van iedere bebouwing ligt, gesitueerd op het strand zodat je liggend in het warme water de woeste koude golven hoort breken op de kust.

De steile bergwand ten noorden van mij wordt fel verlicht. De lichtbron kan ik niet zien, die zit achter de zuidelijke bergwand. Het is bijna volle maan waardoor het eigenlijk iets te licht blijft voor het goed waarnemen van de Aurora Borealis. Om 22:00 toen ik even een luchtje ging scheppen was de hemel gevuld met groene dansende lijnen. Een sierlijke elegantie alsof je kijkt naar een ballerina die aan het hemelgewelf speciaal voor mij een voorstelling opvoert.

Inmiddels is het al ver na middernacht, af en toe is de ballerina een kwartiertje weg, om vervolgens weer net zo snel de hemel te bedansen.

De koude dringt langzaam dieper tot mij door. Thermo kleding, jas, handschoenen, das en nu ook nog een slaapzak die ik om me heen geslagen heb. Toch blijft het koud en mijn voeten gaan al pijn doen. Maar nu gaan slapen is de Aurora missen.

Rond 01:30 klimt de maan over het randje van de berg. Verbaasd kijkt hij mij aan. Hij had mij hier niet verwacht. Het licht van de bijna volle maan maakt de waarneming een stuk moeilijker. Nog even blijf ik buiten staan kijken, maar dan ga ik naar binnen. Ik ben door en door koud en kruip snel onder zoveel mogelijk lagen van dekbedden en slaapzakken. De koude laat zich hierdoor niet intimideren maar moe na een lange dag val ik uiteindelijk toch in slaap.